تا حالا به ابرهای قرمز و نارنجی وقت غروب دقت کردین؟ از شرق تا غرب کشیده شدن، مثل کفپوشی که آسمون رو پوشونده، یا مثل سقفی که به زمین سایه انداخته. قلمروی وسیع و بی پایانی برای جولان دادن باد، شبیه درختی که شاخه هاش همه ی کره ی زمین رو پوشوندن و یه هزارتوی سبز ساختن. برگ هاش هر صبح و شام به لرزش درمیان، یا هر وقت دیگه ای که موجودی در اطرافش حرکت کنه... من یه ابرم. از اون قرمز-نارنجی های وقت غروب. ب

این آخرین طبقهایه که ممکنه این کتابخونه داشته باشه. پاهامو از بین میلههای محافظ رد کردم و مثل یه گربهی خسته ولو شدم. قالیچهی دستبافت نشستن طولانی رو برام راحت کرده. پیشونیمو تکیه دادم به میلهی چوبی. پشت سرم چندتا کتاب نیمه باز و بسته روی میز رها شدن. یه کتاب خستهکننده کنارمه که ظرف غذا و بطری آبم رو روش گذاشتم. خمیازه میکشم. هوا یه خنکی کرختکننده داره. اونقدر که انگار خودم رو نمیتونم

اولین چیزی که در بخش اورژانس از شما میپرسند این است که از یک تا ده به دردت چه درجهای میدهی. این سوال رو صدهابار از من پرسیدن. و یادمه یه بار وقتی نمی توانستم نفس بکشم، و قفسه سینهام در آتش میسوخت، پرستار ازم خواست به دردم نمره بدهم. با اینکه نمیتوانستم صحبت کنم اما 9 تا انگشتم را بالا گرفتم. بعدا وقتی بهتر شدم، پرستار اومد و بهم گفت که یک مبارز واقعی هستم. ازم پرسید میدونی از کجا میدونم